spot_imgspot_img

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı…

class=”medyanet-inline-adv”>

Ansızın bir haberdi… Bir gece yarısı öğrendiler ertesi gündüz bakımından sokağa çıkamayacaklarını… Ne çıkıp para çekecek vakitleri oldu ne de bir ihtimal bir ekmek alacak… Hanesinde çoluğu evladı yada yakınlarda tanımış olduğu olanlar şanslıydı; besin alışverişi ve satmaca ödeme benzer biçimde her gün yaptığınız işler böyle halloldu. Fakat birçoğu konutta yapayalnız kaldı. Üstelik hiçbiri 22 Mart 2020’de başlamış olan bu yasağın ne vakit biteceğini bilemiyordu. Onlarla, yasak birinci haftasını doldurduğunda konuşmuş ve iyi mi hissettiklerini sormuştuk. Şahıslarını soyutlama edilmiş benzer biçimde hissettiklerini anlatmışlardı.
65 yaş ve üstüyle beraber pandeminin başından beri sokağa çıkma kısıtlamasına en uzun zaman maruz kalan bir kesim daha vardı: 20 yaş altı gençler. 4 Nisan 2020’de onlar da konuta kapanmış oldu; dostlarını, sevgililerini göremediler, konuştuğumuz gençlerden biri “Sevda bu şartlar aşşagıda pek mümkün görünmüyor” söyledi. Onların çevrimiçi eğitim almaya başlaması, anne-babalarını da endişelendirmişti. Üstelik kimi fazlaca çocuklu konutlarda tablet, bilgisayar yada web yetersizliği benzer biçimde nedenlerle eğitimi aksayanlar da oldu. Kadınlarsa bildiğimiz benzer biçimde… Konuttan çalışırken bir taraftan da çocuk bakımı, konut işleri daha da fazlaca üstlerine geldi, sıkışıp kalmış hisseden hanım çoğaldı.

class=”medyanet-inline-adv”>

Sokağa çıkmaları yasak olan 65 yaş üzerindekiler

‘Virüsü sanki biz yaygınlaştırmışız benzer biçimde bir hiddet hayata merhaba dedi’
Mücella Yapıcı, 69

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

Ne yazık ki toplumlar, değişiklikler üstünden bir araya gelip dayanışacakları halde öfkelerini, dezavantajlı grupların üstüne kusuyor. “Emekli olanlar çalışmasa, gençler daha rahat çalışma bulur” diyorlar fakat yüzbinlerce 65 yaş üstü insanoğlunun emekli maaşıyla geçinmesi mümkün değil. Salgından sonrasında o denli fazlaca “Ihtiyarlar, ihtiyarlar” diye açıkladılar ki, virüsü biz yaygınlaştırmışız benzer biçimde bir hiddet hayata merhaba dedi. 90 yaşlarında bir bayan bu virüsü yenmiş, altına “Keşke bir genç yenseydi” yazdılar. Ben de “İlk kere bunca yaşamış olduğum amacıyla özür dileyesim var. Sanırım bizim devletimizde 65’i geçmemek lüzum” diye tweet attım. Şundan dolayı bana bu şekilde hissettirildi.

class=”medyanet-inline-adv”>

‘Beyimi alın, beni konuta bırakın’ dedim
Aynur Altuniğne, 81

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

Ben ve karım, hiç kimseye “Şunu getir, bunu götür” diyecek insanoğlu değiliz. Geçen pazartesi bankaya gitmemiz gerekti. Bankanın önündeyken jandarmalar geldi. Yorulmuştum, merdivenlerde bekliyordum. Oldukca efendi çocuklardı, beni içeri aldılar. İşimizi hallettik fakat ben telaşlandım. ‘Acaba karakola mı götürecekler’ diye düşündüm. Akyarlar Köyü’nde oturuyoruz, burada fazlaca çok kediye bakıyorum, onlara mama ve ilaç alıyorum. “Oğlum, karakola götürüyorsanız beyimi alın. Beni konuta bırakın, kedilerim yiyecek bekler” dedim (gülüyor). Bizlere bir sayı bıraktılar, “İhtiyaç halinde arayın” diye açıkladılar. Duygulandım. Ağlayacağım geldi.

class=”medyanet-inline-adv”>

‘Yasak bir kalksın, deniz kenarına koşacağım’
M.K, 67

Sokağa çıkma yasağını duyunca aklıma ekmekten ilkin deniz geldi. Uzun süredir anksiyete iyileştirme süreci görüyorum, her gün deniz kenarına gitmedikçe boğazıma bir el yapışıyor benzer biçimde oluyor. İlk vakadan beri evdeyim. Zabıta gün arasında dağıtım yapacakmış. Fakat kim, neyi, nereden, iyi mi alacak? Hepimiz her peyniri yiyemeyiz, perhizlerimiz var. Kapıdan nakit ödeme yapmalıymışız. Sonuç gece çıktı, para çekmeye zaman olmadı ki… Bu kararla bizi muhafaza etmek mı istediler, soyutlama mi ettiler anlamadım. Tasarı program yapmadan bu şekilde bir sonuç alınmamalıydı. Yoksul olma takatı, bizi daha fena hissettiriyor. Yasak bir kalksın, ilk işim deniz kenarına koşup çakıllara oturmak olması bekleniyor. Uzun uzun denize bakacağım.

class=”medyanet-inline-adv”>

‘Aklım hep dışarı çıkmakta’
Meral Kara, 70

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

Salgından ilkin sokağa pek çıkmayan bir insandım fakat hemen ‘Kızıma mı gitsek ne yapsak’ diye düşünüyorum, aklım hep dışarı çıkmakta. Torunlarımı fazlaca özlüyorum fakat hepimiz daha dirençsiziz, konutta kalmak, kimselerle görüşmemek zorundayız. İpek İzci (29 Mart 2020, Özgürlük Pazar)

‘En azından haftada bigün izin versinler’
Süleyman Sile, 72

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

Bizim gereksinimlerimiz yalnız wc kâğıdı yada gıda değil. Bankaya gitmemiz, satmaca yatırmamız gerekli. Çandarlı’da kışın yaşam hepten duruyor. Kime güveneyim de “Al bu kartı, maaşımı çek” diyeyim? Hanıma ilaç almam gerekmekte, bark da adı verilen aile doktorunu mi arayacağım, söyler misiniz? Kömürüm bitti, iyi mi gidip alacağım?

Uzaktan eğitim gören çocuklar

class=”medyanet-inline-adv”>

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

‘Devamlı konutta olunca disiplin sağlamak güç’
Hakan Selçuk, baba

Dersler gündüz saat 8.30’da başlıyor. Üçüncü sınıfa giden oğlumuz Çınar 8 benzer biçimde uyanıyor. Daha çabuk kalkmasını sağlayamıyoruz bu sebeple devamlı konutta oldukları bir geçen zamanda bir hayli mevzuda disiplin sağlamak güç. Anası çalışmaya gidiyor, çoklukla konutta ben oluyorum. İlk dersten sonrasında teneffüste kahvaltısını ediyor ve yeniden ikinci derse giriyor. 10 dakika olan ders araları fazlaca yetersiz. Çocuklar 10 dakika arasında taze derse konsantre olamıyor. Ek olarak konut ortamında derse ilgisini dağıtacak bir hayli uyaran var. Bu geçen zamanda ana dersler fazlaca mühim. Rehberlik, gövde eğitimi ve fotoğraf benzer biçimde derslerin yerine öteki derslere yük verilip solunum zamanları uzatılabilir.

‘Konutta her gün tv kavgası var’
Özcan Karabağlar, ana

Apartman görevlisiyim. İki odalı bir konutta karım ve 4 çocuğumla yaşıyoruz. Biri lisede, biri 6’ncı sınıfa başladı, ötekiler ilköğretim 1 ve 3’e gidiyor. Konutumuzda minik bir tv var. EBA’dan dersi hangi biri takip etsin? Tanrı’tan lisedeki ve birinci sınıfa başlamış olan mektebe gidiyor. Ötekiler de her gün konutta tv kavgası yapıyor. İnternetten ders filan diye açıkladılar fakat bilgisayarımız yok. Benim telefonumdaki web yetmiyor o işler amacıyla. Evlatların bu yıl birtek şey öğrendiği yok, boşa geçiyor vakitleri.
Gizem Coşkunarda (25 Ekim 2020, Özgürlük Pazar)

Konutta kalmaları ihtiyaç duyulan gençler

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

‘Hayalini kurduğum kep atma törenim olmadı’
Batuhan Ozansak, 24

İçinde bulunduğumuz husus, bilhassa biz gençleri negatif etkiledi ve kimi zaman şeylerin kıymetini anlamamızı sağlamış oldu. Benim amacıyla endişe dolu bir yıldı. Bu senenin en üzücü taraflarından biriyse eğitim hayatımdı, son periyodunu çevrimiçi eğitimle tamamladım ve bu fena bir deneyimdi. Arkadaşlarımızla ve hocalarımızla
o gün son kez görüşmüşüz… Nerden bilebilirdik ki? O hayalini kurduğum kep atma merasimini yaşayamadan mezun oldum.

‘Sevda, bu şartlar aşşagıda pek mümkün görünmüyor’
Aras Kurtuldu, 20

Pandemi sürecine ahenk sağlamak başta zordu fakat alışmaya başladım. Dostlarımla konuşuyorum, oyun oynuyorum; zaman bir halde geçiyor. Eğitim hayatım zorlu. İnternet üstünden eğitimle zorlanabileceğim dersleri daha rahat geçiyorum fakat üniversite yaşamını, dost ortamını, kampüs havasını yaşayamıyorum. Toplumsal medya kullanımım da ne yazık ki arttı. Konutta dizi, film izliyorum. Kısacası zaman harcayacak bir hayli şey buluyorum fakat artık yasakların kalkmasını ve bir an ilkin dolaşmak isterim. Sevda hayatıma gelecek olursam…
Şu anki şartlar aşşagıda pek mümkün görünmüyor. Bir kahve içip beyazperdeye gidemeden, devamlı konutta olup sanaldan, toplumsal medyadan konuşmakla bunu yaşamak pek mümkün değil.

‘Tümüyle içe kapanık bir dönem geçirdim’
A.G, 17

Düzgüsel koşullarda fazlaca toplumsal biri olduğum amacıyla dostlarımla karşı karşıya görüşememek bende fazlaca depresif neticeler doğurdu.
Bir zaman tümüyle içekapanık bir dönem geçirdim. Derslerden de karşı karşıya eğitimde olmasıyla birlikte verim alamadım. Takip ettiğim diziler, filmler de olmasa fazlaca daha bunaltıcı olurdu. Pandemide bütün alışverişimi web üstünden yaptım. Ümit ederim en kısa zamanda aşılarımızı olur ve okulumuza döneriz.

‘Hepimiz zorunlulukla eski sevgilisine dönüyor’
Gökçe Duru, 22

İstanbul Aydın Üniversitesi’nde iki senelik çocuk ilerlemesi okudum. 2019’un haziran ayında çalışma aramaya başladım. Mesleğimle ilgili çalışma bulmaya çalışırken bir taraftan da boş kalmamak amacıyla bir mağazada çalışmaya girmiştim. Fakat pandemide parasız izne çıkardılar. Tecrübesizken çalışma bulmak güç. Arkadaşlarımın da mevzusu fena. Kiminle konuşsam “Bunalımdayım” diyor. ‘Sevda sektörü’ de fena (gülüyor). Hepimiz eski sevgilisine dönüyor. Eskileri düşünüyorsun, taze tanıştığın kimse yok. İnternetten biriyle yazışsan hırlı mı hırsız mı bilemediğin amacıyla gene dönerek dolaşıp eskilerle konuşuyorsun.
Melis Yılmaz – İpek İzci
(15 Mayıs 2021, Özgürlük Cumartesi)

‘Sevgilimi görmeyi fazlaca isterim’
“Adam arkadaşımı özlediğim amacıyla fazlaca duygulanıp ağladığım bile oluyor fakat sonrasında sevdiklerini korona yüzünden kaybeden insanoğlu aklıma geliyor, kendime kızıyorum.” (Duru Engin, 17)
“Ailemle yazışma her geçen gün zorlaşıyor bu sebeple hanenin arasında kimse birbirini görmeye bunca alışık değildi. Her günüm hafta sonuymuş benzer biçimde. Artık yeter.” (Ege Itimat, 16)
“Dışarı çıksam yeter, nereye gittiğimin pek ehemmiyeti yok. Sevgilimi görmeyi fazlaca isterim” (Baran Ulusoy, 18)
İpek İzci
(12 Nisan 2020, Özgürlük Pazar)

Konuttan çalışan analar

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

‘Olanlar benim suçum değil’
Esra Ateş

Senelerdir zararlarından özenle
korumaya çalıştığım bilgisayar ekranı karşısına çocuklarımı saatlerce oturtmak zorunda kalmak ve en enerjik çağlarında vazodaki çiçek benzer biçimde solmalarını seyretmek bir ana olarak beni fazlaca üzüyor. Evet, olanlar benim suçum değil. Sadece çocuklarımın ilerlemesi mevzusunda dikkati yitirmek tasa veriyor.

‘Her şeyde görevli hep benim’
Duygu Turkuyan

Oldukca bitkinim, bitkinim. Beynim uyuşmuş benzer biçimde. Çocuk yetiştirmenin yüzde 90’ı bendeydi, hemen yüzde 100’ü bile geçti benzer biçimde hissediyorum. Bir kahve içimlik vakte neler sığdırmaya çalışıyorum. Her şeyde görevli hep benim, fena olan her şeyde kabahat benimmiş benzer biçimde hissediyorum. Bürodaki kaotik ortamı bile özledim. Pandemi en fazlaca biz anaları yıprattı.
Gizem Coşkunarda
(7 Mart 2021, Özgürlük Pazar)

‘Pandemide karım konutta yok gibiydi’
İdil Arslan

5 ve 8 yaşlarında iki çocuğum var. Pandemide karım konutta yok gibiydi. Çocuklarla etkinlik, dersler, yiyecek, çamaşır, paklık benzer biçimde konut işleri bana kaldı. Bir taraftan bitmek bilmeyen toplantı ve e-posta trafiği… Inanırım bayanların büyük çoğunluğu bu yükün altına girdi. Birbirinden değişik işleri eş anda halletmeye çalışmak stresimi her geçen gün daha da arttırdı. Bu vaziyetin arasından eşimi işbölümü halletmeye ikna ederek çıktım. Yapamayan, bunu eşine kabul ettiremeyen bayanların varlığından da haberdarım…
Gizem Coşkunarda (11 Ekim 2020, Özgürlük Pazar)

Yalnızlık, endişe ve yorgunluk vardı...

Get in Touch

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

BENZER HABERLER

TAKİP EDİN

0BeğenenlerBeğen
3,330TakipçilerTakip Et
0AboneAbone Ol

SON HABERLER